Quicknode

19 mei 2026 — leestijd: 5 min.

ERC-7730 is de eerste poging om via een standaard een probleem van 2 miljard dollar op te lossen.

En het probleem ligt in wezen aan de basis van cryptovaluta: het ondertekenen van transacties. Laten we eens naar de cijfers kijken:

• Bybit werd het slachtoffer van een hack ter waarde van ongeveer 1,46 miljard dollar als gevolg van manipulatie van de ondertekeningsinterface.

• Phishing-aanvallen op de Ledger Connect Kit hebben 600.000 dollar gekost.

• Radiant Capital leed een verlies van ongeveer 50 miljoen dollar als gevolg van manipulatie van transactiegegevens.

Al het bovenstaande legt dezelfde kwetsbaarheid bloot: gebruikers keuren goed wat de wallet weergeeft, terwijl de blockchain ondoorzichtige calldata of handtekeningen uitvoert.

Dit wordt ‘blind ondertekenen’ genoemd. Simpel gezegd: mensen hebben de mogelijkheid om transactiegegevens in de vorm van bytecodes, die ze niet kunnen lezen, te autoriseren en goed te keuren.

ERC-7730 is de eerste gecoördineerde poging van Ethereum om het ondertekenen van transacties te veranderen van ‘vertrouw op de interface’ naar ‘controleer de intentie’.

In deze blog wordt uitgelegd wat ‘clear signing’ en ERC-7730 precies zijn, hoe ze werken en wat dit betekent voor de cryptovaluta-stack als geheel.

Wat is Clear Signing?

Met Clear Signing kunnen wallets de bedoeling en details op een voor mensen leesbare manier weergeven voordat een gebruiker de transactie ondertekent, waardoor het ‘blind ondertekenen’ van onbewerkte bytecode wordt vervangen.

In plaats van ruwe oproepgegevens, hashes of een algemene prompt als "Bericht ondertekenen" weer te geven, zou de wallet de handeling in begrijpelijke taal moeten uitleggen:

• USDC versturen,

• een uitgavenverantwoordelijke goedkeuren,

• ruilmunten,

• brugactiva, of

• de eigendom van het contract overdragen.

ERC-7730 is de standaard van Ethereum om dit op een consistente manier te doen.

Met deze standaard kunnen teams die slimme contracten ontwikkelen descriptoren publiceren die wallets aangeven hoe ze specifieke contractinteracties moeten decoderen en weergeven.

Onthoud dat een duidelijke ondertekening transacties niet automatisch veilig maakt. Het zorgt ervoor dat de transactiegegevens en de bedoeling ervan duidelijk leesbaar zijn, waardoor gebruikers beter kunnen controleren wat ze ondertekenen.

Oké. Hoe werken ERC-7730 en clear signing dan precies?

Hoe ERC-7730 werkt

De inleiding van deze Ethereum-standaard luidt : „What You See Is What You Sign”.

Om dit mogelijk te maken, maakt ERC-7730 gebruik van transactiebeschrijvingen. Dit zijn gestructureerde JSON-bestanden die functies van slimme contracten koppelen aan voor mensen leesbare ondertekeningsberichten.

Een descriptor geeft de wallet de volgende informatie:

• op welk contract en welke keten dit van toepassing is

• welke functie wordt aangeroepen

• welke parameters van belang zijn

• hoe die parameters moeten worden weergegeven

• welke laatste melding de gebruiker moet zien voordat hij inlogt

In plaats van een onbewerkte approve(adres, uint256) call: portemonnees die gebruikmaken van de ERC-7730-descriptor kunnen het volgende weergeven: Geef {spender} toestemming om {amount} {token} uit te geven

Laten we eens kijken hoe dit er in de praktijk uitziet.

De opbouw van een ERC-7730-descriptor

Een ERC-7730-descriptor is een JSON-bestand dat wallets aangeeft hoe ze contractaanroepen moeten omzetten in leesbare ondertekeningsverzoeken.

Het bestaat uit drie hoofdonderdelen:

Context

In het gedeelte ‘Context’ wordt uitgelegd wanneer de wallet een descriptor moet gebruiken. Hierin wordt het bestand gekoppeld aan een of meer contractimplementaties, meestal aan de hand van de chainId en het adres.

Wanneer een gebruiker een transactie ondertekent, controleert de wallet of het doelcontract en het netwerk overeenkomen met een bekende descriptor.

Metadata

Het gedeelte met metagegevens biedt aanvullende context. Hierin kunnen onder meer de eigenaar van het protocol, de project-URL, de naam van het contract, tokengegevens, constanten, opsommingen of fallback-waarden worden opgenomen.

Hierdoor kunnen wallets waarden overzichtelijker weergeven, in plaats van ruwe adressen, gehele getallen of onverklaarbare parameters te tonen.

Weergave

Het weergavegedeelte voert het eigenlijke vertaalwerk uit. Binnenin weergaveformaten, elke sleutel is een voor mensen leesbare ABI-functiesignatuur, zoals:

swapExactTokensForTokens(
  uint256 amountIn,
  uint256 amountOutMin,
  address[] path,
  address to,
  uint256 deadline
)

Voor elke functie definieert de descriptor een intentie, een optionele interpolatedIntent, en een lijst met velden die de wallet moet weergeven.

Elk veld verwijst naar een gedecodeerde calldata-waarde via paden zoals #.amountIn, #.to, of #.deadline, en geeft vervolgens aan de wallet door hoe deze moet worden opgemaakt.

Bijvoorbeeld:

{
  "path": "#.amountIn",
  "label": "Send",
  "format": "tokenAmount",
  "params": {
    "tokenPath": "#.path[0]"
  }
}

Dit geeft de wallet de volgende instructie:

• neem de bedragIn parameter,

• geef het de naam "Verzenden",

• het als een symbolisch bedrag opmaken, en

• gebruik path[0] om vast te stellen welk token de ticker en het aantal decimalen bevat.

Onthoud dat de transactie op de blockchain nog steeds op dezelfde manier wordt uitgevoerd. ERC-7730 biedt wallets alleen een gestandaardiseerde manier om uit te leggen wat de gebruiker op het punt staat te ondertekenen.

De weergave is echter slechts één onderdeel van de beveiliging van digitale handtekeningen. Hieronder leg ik uit waarom ERC-7730 nog steeds geen volledige oplossing is.

Wat ERC-7730 niet oplost

ERC-7730 is belangrijk, maar men overschat al snel wat het precies doet. Juist daarom is het belangrijk om de beperkingen ervan te begrijpen.

Leesbaar betekent niet dat het geverifieerd is. Een descriptor kan bijvoorbeeld vermelden: „Geef de gebruiker toestemming om USDC te gebruiken”, maar ERC-7730 bewijst niet dat de descriptor juist, volledig of waarheidsgetrouw is.

Zelfs duidelijke aanwijzingen kunnen nog steeds aanleiding geven tot een ongewenste handeling. De wallet kan de transactie correct weergeven, terwijl de gebruiker toch een kwaadaardig contract, een onveilige limiet of een gecompromitteerde frontend-workflow goedkeurt. Een wallet kan de transactie nauwkeurig weergeven, maar de gebruiker kan toch een kwaadaardig contract, een buitensporige limiet of een risicovolle protocolinteractie goedkeuren.

Descriptoren kunnen achterlopen op contracten. Als een proxy wordt geüpgraded, een router anders gaat werken of de betekenis van een functie verandert, kan een oude descriptor nog steeds een correcte prompt weergeven.

Descriptors hebben moeite met complexe uitvoeringspaden. Batch-aanroepen, delegatieaanroepen, routers en geneste calldata kunnen ervoor zorgen dat een transactie meer doet dan de zichtbare functie doet vermoeden.

Om ervoor te zorgen dat duidelijke bewegwijzering betrouwbaar werkt en effectief is, zijn er bovendien een aantal belangrijke factoren van belang, namelijk:

• betrouwbare registers,

• transactiesimulatie,

• metadata-controles, en

• risicowaarschuwingen op portemonneeniveau.

Daarom is het belangrijk om deze beperking nogmaals te benadrukken: ERC-7730 maakt transacties weliswaar begrijpelijker, maar betekent niet automatisch dat ze veilig zijn om te ondertekenen.

ERC-7730: Wat brengt de toekomst?

ERC-7730 is al in gebruik op registerniveau, en Ledger is momenteel de duidelijkste implementatie in de praktijk. Maar er is nog veel ruimte voor verbetering op het gebied van ‘clear signing’.

Naarmate accountabstractie zich verder ontwikkelt, zullen gebruikers minder eenmalige transacties ondertekenen en vaker beperkte machtigingen verlenen:

• uitgavenlimieten,

• sessiesleutels,

• goedgekeurde contracten,

• gedelegeerde handelingen, en

• doorlopende polissen.

Dat maakt de intentie achter de transactie des te belangrijker.

Een slimme portemonnee kan geen goede regels handhaven als hij niet duidelijk begrijpt wat een handeling inhoudt.

Hetzelfde geldt voor AI-agenten en autonome uitvoering.

Als agenten namens gebruikers swaps, betalingen, herschikkingen of contractuitvoeringen gaan initiëren, hebben ze meer nodig dan alleen ruwe transactiegegevens.

Ze hebben een semantische laag nodig die kan worden gelezen door wallets, beleidsengines, simulators en uiteindelijk ook andere actoren.

ERC-7730 is een eerste stap in die richting.

Het begint met voor mensen leesbare ondertekening, maar de waarde op de lange termijn ligt wellicht in de voor machines leesbare intentie: een gezamenlijke manier waarop wallets, apps en agents kunnen begrijpen wat er wordt geautoriseerd voordat de uitvoering plaatsvindt.